طراح سایتپایه یازدهم
دانلود کل سایت
فهرست درس‌ها

پودمان ۲: صفحات وب ایستا

فرم‌ها

صفحه ۱۰۶

طراحی فرم

فرم‌های ورود اطلاعات

شکل ۱۶
شکل ۱۶

فرم‌ها ابزارهای قدرتمندی برای جمع‌آوری اطلاعات از کاربران هستند. یک فرم ورود داده، اطلاعات کاربران را دریافت می‌کند و سپس آنها را برای پردازش و ذخیره‌سازی به یک وب‌سرور ارسال می‌نماید. پردازش و ذخیره‌سازی در سمت سرور انجام می‌شود. یک فرم اطلاعاتی شامل تگ‌های مختلفی برای دریافت داده‌های کاربران است. این تگ‌ها به شرح زیر هستند:

<form>: برای تعریف یک فرم استفاده می‌شود.

شکل کلی این تگ به‌صورت زیر است:

<form action="URL" method="http_method" enctype="encoding_type">

ویژگی‌های عنصر فرم به شرح زیر است:

action: این ویژگی مشخص می‌کند که داده‌های فرم برای پردازش به چه آدرسی (URL) در سمت سرور ارسال شوند.

method: روش ارسال داده‌های فرم را به سرور مشخص می‌کند. این ویژگی دارای دو مقدار get و post است. در روش get داده‌های فرم به عنوان پارامترهای URL به سرور ارسال می‌شوند. این روش برای ارسال داده‌های حساس کاربر مناسب نیست. در روش post اطلاعات فرم به‌صورت پنهانی به سرور ارسال می‌شوند، این روش برای ارسال داده‌های حساس مناسب است. درجدول صفحۀ بعد مقایسه دو روش ارسال اطلاعات به در فرم‌ها را مشاهده کنید (جدول 5).

صفحه ۱۰۷

جدول ۵: مقایسه دو روش ارسال اطلاعات به در فرم‌ها

عملیات روش GET روش POST
نحوه ارسال داده‌ها داده‌ها از طریق نوار آدرس مرورگر ارسال می‌شوند و در نتیجه توسط کاربر مشاهده می‌شوند. داده‌ها در بدنه درخواست HTTP ارسال می‌شوند و در URL مشاهده نمی‌شوند.
محدودیت حجم داده مرورگرها در هنگام ارسال درخواست توسط روش GET دارای محدودیت هستند. بسته به نوع مرورگر و تنظیمات سرور، طول رشته قابل ارسال از طریق نوار آدرس بین 2000 تا 8000 کاراکتر است. محدودیت کمی دارد و می‌تواند برای ارسال فایل و متن‌های طولانی استفاده شود.
امنیت امنیت پایینی دارد، علاوه بر نمایش داده‌های کاربران در نوار آدرس، امکان ذخیره شدن محتوای آدرس (کش شدن) در حافظه مرورگر موجود است. امن‌تر از روش GET است اما امنیت کامل ندارد، مگر اینکه از پروتکل HTTPS استفاده شود.
کاربردها برای دریافت اطلاعات از سرور (مانند جست‌وجو و فیلتر کردن). در این حالت کاربر قصد تغییر داده‌های سرور را ندارد. برای ارسال اطلاعات به سرور جهت پردازش یا ذخیره‌سازی (مانند ثبت‌نام، ورود، آپلود فایل)

صفحه ۱۰۸

یک فرم حاوی مجموعه‌ای از عناصر برای دریافت اطلاعات مختلف از کاربران است که در جدول ۶ نمایش داده شده است:

جدول ۶: عناصر فرم (تگ‌هایی که در عنصر فرم مورد استفاده قرار می‌گیرند) و کاربرد آنها

عنصر فرم کاربرد و شکل کلی عنصر
<label> تعیین برچسب عناصر فرم.
<label for=" "> </label>
<input> دریافت اطلاعات مختلف از کاربر. نوع ورودی توسط ویژگی type مشخص می‌شود.
<input type="" name="" id="" value="" placeholder="" required >
<fieldset> گروه‌بندی عناصر فرم، این تگ باعث نمایش یک کادر دور گروه فیلدها می‌شود.
<legend> <fieldset> <legend> </legend> </fieldset>
برچسب legend عنوان گروه را مشخص می‌کند.
<textarea> دریافت عبارات طولانی از کاربران، اندازه کادر متنی با ویژگی‌های rows و cols مشخص می‌شود.
<textarea id="" name=" " rows="" cols="" required> </textarea>
ایجاد فهرست یا لیست کشویی. گزینه‌های لیست توسط تگ <option> مشخص می‌شود.
<select> <select id="" name="" required>
<option value=""> </option>
</select>

ویژگی type در عنصر <input> نوع داده ورودی کاربر را تعیین می‌کند. مقدار این ویژگی در جدول 7 تشریح شده است:

جدول ۷: مقادیر ویژگی type در عنصر <input>

مقدار ویژگی type کاربرد
text, password, email دریافت مقادیر متنی کوتاه مانند نام کاربری، کلمه عبور و ایمیل.
tel, number دریافت شماره تلفن و مقادیر عددی.
radio ایجاد لیستی از گزینه‌ها که کاربر تنها مجاز به انتخاب یک گزینه باشد.
checkbox ایجاد لیستی از گزینه‌ها به‌کار می‌رود که کاربر امکان انتخاب صفر، یک یا چند گزینه را دارد.
file دریافت فایل از کاربران (آپلود).
submit ایجاد دکمه ارسال اطلاعات
reset محتوای فرم را پاک می‌کند.

صفحه ۱۰۹

برای ایجاد یک گروه دکمه رادیویی باید ویژگی name برای تمام دکمه‌های رادیویی گروه یکسان باشد، در غیراین‌صورت امکان انتخاب چند عنصر وجود دارد. دکمه‌های رادیویی معمولاً زمانی به کار می‌روند که انتخاب یک گزینه از میان چند گزینه مطرح باشد.

صفحه ۱۱۰

name: نام عنصر را تعیین می‌کند که در کدنویسی سمت سرور کاربرد دارد.

id: شناسه عنصر فرم را تعیین می‌کند که باید مقداری منحصر به‌فرد باشد.

value: مقدار پیش‌فرض عنصر فرم را تعیین می‌کند.

required: استفاده از این ویژگی در عناصر فرم باعث می‌شود که در صورت خالی رها شدن یک فیلد پیغام خطا ظاهر شود.

ساختاردهی به صفحه با عناصر معنایی (Semantic Elements)

عناصر معنایی در HTML به عناصری اطلاق می‌شود که محتوای درون خود را به وضوح توصیف می‌کنند. استفاده از این عناصر باعث می‌شود که ابزارهای صفحه‌خوان و موتورهای جست‌وجو درک بهتری از ساختار و محتوای صفحه داشته باشند. عناصر معنایی نه تنها سئوی صفحه را بهبود می‌دهند، بلکه سازمان‌دهی و نگهداری کد را ساده‌تر می‌کنند. این عناصر به شرح زیر هستند:

<main>: برای نمایش محتوای اصلی صفحه به‌کار می‌رود. هر صفحه باید تنها یک عنصر <main> داشته باشد.

<header>: برای تعریف سرصفحه یک سند استفاده می‌شود. درون این تگ امکان استفاده از تگ‌های مختلفی مانند <h1>، <p>، <nav>، <ul>، <img> و <form> وجود دارد.

<nav>: در هنگام ایجاد منوهای ناوبری¹ استفاده می‌شود (شکل17).

شکل ۱۷
شکل ۱۷